Derya Köse Kişisel Blog
Ekim 3rd, 2006 at 9:15 pm
Posted by deryakose in Tevhid ve Sifat ilmi

Allahû Teâla (cc) tarafından vahiy yolu ile indirilen, peygamberler tarafından tebliğ edilen, insanların dünyada ve ahirette kurtuluşuna vesile olan itikadi ve ameli nizama din denilir.. Bu tarif, Hz. Adem (as) beri devam eden ve Allahû Teâla’nın (cc) katında yegane din olan İslâm’ın mahiyetini ifade eder.
97 Cahiliyye döneminde Araplar din kelimesini, dünya görüşü, örf ve adet manasına kullanıyorlardı.(1) Her kabilenin örf ve adetlerini çok iyi bilen bir tağutu vardı ve kabile ferdleri ihtilaf halinde bu tağutunn huzurunda muhakeme oluyorlardı.(2) Ayrıca kırk yaşını doldurmuş ve belli vasıflara haiz olan kimseler “Darû’n Nedve’de”(3) toplanarak, bütün Arap kabilelerini bağlayıcı kanunlar çıkarıyorlardı. Dolayısıyla “Darû’n Nedve”; bir şehir parlamentosu mahiyetini taşıyordu.
98 Kur’an-ı Kerim’de “Din” kelimesi değişik manalarda kullanılmıştır. Fatiha Sûresi’nin üçüncü Ayet-i Kerimesi’nde geçen “Yevmi’d-Din” (Din günü) terkibindeki din kelimesi; muhasebe, ceza ve hesap manasınadır.(4) En Nûr Sûresi’nin ikinci Ayet-i Kerimesi’nde geçen “Fi dinillâhi” terkibinde ise; Allahû Teâla (cc)’nın hududları ve hükmü manasına kullanılmıştır.(5) Yine “Fitneden eser kalmayıncaya, din de yalnız Allah’ın oluncaya kadar onlarla savaşın. Vazgeçerlerse artık zalimlerden başkasına hiç bir husumet yoktur” (El Bakara Sûresi: 193) Ayet-i Kerimesinde “Din” kelimesi, hüküm koyma ve şeriat manalarına gelmektedir. Müfessirler bu Ayet-i Kerime’de geçen fitneden kasdın küfrün fesadı olduğu hususunda ittifak etmişlerdir. Dolayısıyla yeryüzünde kafirlerin fesadından eser kalmayıncaya kadar cihad etmek emrolunmuştur.
99 Kur’an-ı Kerim, Resûl-i Ekrem (sav)’in sünneti ve Sahabe-i Kiram’ın icmaı ile sabit olan husus şudur: “Allahû Teâla (cc)’nın vahiy yoluyla indirdiği hükümlerin tamamına “Din” adı verilir. Peygamberler; Allahû Teâla (cc)’nın hükümlerini dosdoğru olarak insanlara tebliğ etmişlerdir.


Ekim 3rd, 2006 at 9:13 pm
Posted by deryakose in Tevhid ve Sifat ilmi

İman yalnız kalben tasdik midir, yoksa ikrarla beraber kalbî tasdik midir? suali çerçevesinde farklı görüşler ileri sürülmüştür. İbn-i Abidin “Hanefilerin ekserisine göre; tasdikle beraber ikrardır. Muhakkıklara göre yalnız tasdiktir. İkrar ise dünya ahkamının icrası için şarttır. İkrarı imanın rüknü kabul etmeyenler şunun üzerinde ittifak etmişlerdir. Kalbiyle tasdik eden kimseden her ne zaman diliyle ikrar etmesi istenirse, ikrar etmesinin lazım olduğuna inanmalıdır”(27) hükmünü zikreder. İmam-ı Azam’a (rha) göre; gerçek iman kalbî tasdikten ibarettir. (28) Zira dil ile ikrar ettikleri halde, kalben tasdik etmeyen münafıklar, kafir hükmündedir. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de: “İnsanlardan öyle kimseler vardır ki kendileri iman etmiş olmadıkları halde, “Allah’a ve ahiret gününe inandık” derler. Halbuki onlar inanıcı (insan)lar değildir.”(29) Yine “Ey Peygamber, kalbleriyle inanmadıkları halde ağızlarıyla “inandık” diyenlerle, yahudilerden o küfür içinde (alabildiğine) koşuşanlar seni mahzun etmesin”(30) buyurulmuştur. Dikkat edilirse, bu Ayet-i Kerimelerde; dilleriyle inandıklarını iddia eden, fakat kalbî tasdik bulunmayan kimselerin hali izah edilmiştir.(31)
115 Resûl-i Ekrem (sav)’in: “İnsanlar “Allah (cc)’dan başka ilah yoktur” deyinceye kadar (onlarla) cihada memur oldum. Şimdi her kim “Allah (cc)’dan başka ilah yoktur” derse canını ve malını benden korumuş olur. Ancak hakkı ile olursa (yani kalben de tasdik ederse) ne ala!… Aksi durumda (Sadece dille söyler, kalben inanmazsa) hesabı Allahû Teâla (cc)’ya kalmıştır”(32) buyurduğu bilinmektedir. İmam-ı Muhammed (rha) bu Hadis-i Şerifi zikrettikten sonra: “Netice olarak bir kimse malum olan şirk itikadının hilafı olan tevhidi ikrar ettiği zaman İslâm’a girişine hükmolunur. Çünkü gerçek itikadını (Kalbi durumunu) tesbit etme imkanımız yoktur. Neyi ikrar ettiğini duyarsak, o inançta olduğuna hükmederiz”(33) demektedir. Sonuç olarak; imanın asli rüknü kalbi tasdiktir. İslâmî bütün hükümleri kalben tasdik eden kimse mü’mindir. Dünya ahkâmının icrası açısından zaruri olan rüknü ise; dil ile ikrar etmektir. Eğer bir kimse kalben tasdik eder; bu tasdiki dili ile ikrar etmezse, hali insanlarca meçhul kalır. Tabii dil ile ikrar için herhangi bir ehliyet arızası (Dilsiz olma veya ikrah-ı Mülci gibi) bulunmamalıdır.